Levende Anadara schelpdieren.
Fossiele Anadara schelpdieren.
Fascinerende levende fossielen
Elk van de twee onderstaande plaatjes (ter beschikking gesteld door Dr. Joachim Scheven) laat twee verschillende soorten zien van het tweekleppig schelpdier Antara.
Zijn er verschillen waarneembaar tussen de levende en de fossiele soorten?
Volgens evolutionisten en overigen die een geschiedenis van miljarden jaren aan de aarde toekennen, is het verschil ongeveer 3 miljoen jaar – maar ze zijn identiek!
|
Levende Anadara schelpdieren. |
Fossiele Anadara schelpdieren. |
Het rechter plaatje laat twee fossiele soorten Anadara zien, afkomstig uit pleistoceen rotsgesteente gevonden in Italië.
Het exemplaar waarvan de kleppen iets openstaan is de A. Corbulides, de andere is een A. Natalensis. In het linker plaatje zien we twee absoluut identieke levende exemplaren, op dezelfde wijze gepresenteerd.
Stel je voor dat er wordt gevraagd om te geloven dat er 3 miljoen jaar voorbij zijn gegaan en er absoluut geen verandering is, totaal geen ‘evolutie’ zichtbaar.
Bedenk daarbij het volgende:
Schaaldieren als deze, hebben een veel kortere generatietijd dan die van mensen. De generatie–aantallen die geboren zouden zijn, hun DNA informatie hadden moeten doorgeven en vervolgens zouden sterven, zou ontstellend groot geweest zijn.
Iedere nieuwe generatie wordt het DNA gekopieerd en bestaat er een kans dat er mutaties (kopieerfoutjes waarvan evolutionisten beweren dat dit een essentieel ingrediënt is voor evolutie) insluipen. Creationisten geloven ook dat mutaties veranderingen kunnen teweegbrengen – maar stellen dat dit overeenkomt met ‘degeneratie’ waarbij informatie verloren gaat of corrumpeert.
Terwijl miljoenen schelpdier generaties voorbijgaan waarbij mutaties voortdurend plaatsvinden, zijn er ook omgevingsfactoren die druk uitoefenen op dit proces zoals een veranderende omgeving, prooidieren, concurrentie bij overleving, enz.
Volgens evolutionisten, gaat natuurlijke selectie bij zo’n omgevingsdruk z’n werk doen bij deze mutaties om zo evolutionaire veranderingen teweeg te brengen.
Wanneer er werkelijk miljoenen jaren waren voorbijgegaan hoe is het dan mogelijk dat soorten konden ontsnappen aan zelfs kleine veranderingen of degeneratie? Dit is in feite onvoorstelbaar.
De realiteit is dat dit allerdaagse voorbeelden zijn. Veel van die voorbeelden staan tentoongesteld in het creationistisch museum LEBENDIGE VORWELT, in Hagen–Hohenlimburg, Duitsland.
Dit museum, geleid door Dr. Joachim Scheven, heeft een collectie zgn. levende fossielen die loopt in de honderden.
Deskundigen op het gebied van fossielen spreken steeds vaker over stasis om de algemene toestand van de fossiele afzetting aan te duiden– dit betekent simpelweg ‘geen verandering’, wat klinkt als het tegenovergestelde van evolutie.
Wat zou op basis van een zes daagse schepping en een wereldwijde vloed onze verwachting zijn omtrent hetgeen de fossielen ons zouden kunnen tonen?
Sinds de zondvloed zouden sommige fossiele schepsels wat kunnen verschillen van hun levende nageslacht. Dit vanwege genetische variatie binnen de soort maar wel nog steeds binnen de grenzen van die soort – dezelfde aard.
Sommige fossiele schepsels zijn niet langer meer levend vertegenwoordigd in de huidige wereld – uitsterving is een onontkoombaar feit sinds de vloek van de dood, die na de zondeval z’n intrede deed in de schepping. Dit is geen evolutie.
Sommige fossielen zijn exact hetzelfde als de huidige soorten, precies zoals we zien in bovengenoemd voorbeeld, omdat er in werkelijkheid slechts een paar duizend jaar tussen de getoonde soorten zit, geen miljoenen jaren.
‘Levende fossielen’Diversen voorbeelden van levende fossielen werden onlangs getoond tijdens de lezingen van Philip Bell bij zijn bezoek aan Nederland in 2004.
|
Originele Engelse tekst op: http://www.answersingenesis.org/creation/v19/i3/difference.asp
