Als gelovig student aan de universiteit heeft het gebrek aan bewijs voor evolutie van vliegende insecten sterk bijgedragen aan mijn verwerping van de evolutietheorie in het voordeel van het scheppingsverhaal. Daarom was ik recentelijk temeer geďntrigeerd door het lezen van een publicatie over een recent onderzoek dat evolutionisten dwingt tot het “herschrijven van de regels” voor evolutie.

Het wijdverspreide en geaccepteerd principe van evolutie is dat het niet de bedoeling is dat dit in omgekeerde richting plaatsvindt. Evolutionisten geloven dat het zeer onwaarschijnlijk is dat complexe genetische instructies, eenmaal gecodeerd in het DNA (door natuurlijke selectie of willekeurige mutatie ^[1] ), weer ongedaan worden gemaakt ^[2] en zelf nog onwaarschijnlijker worden herwonnen in een later stadium.
Het onlangs verschenen rapport over wandelende takken in het prestigieuze blad Nature, dwingt de evolutionisten echter om hun fundamentele geloof te herzien.^[3]

Genetische informatie voor vleugels die geen doel meer dienen moeten verloren gaan of degenereren tengevolge van mutaties.^[6] Zich dit gewaar zijnde, speculeren de auteurs erop dat de instructie voor de vleugels op een of andere manier waren gekoppeld aan die voor de poten, zodat ze konden worden uit en later weer aangezet.
In het nauw gedrukt door hun rotsvaste geloof in de evolutietheorie falen de auteurs erin om zichzelf af te vragen of deze niet-functionerende genen echt zo lang hebben kunnen blijven bestaan.

Dit bewijst maar weer eens hoe kneedbaar de evolutie theorie werkelijk is, tegenstrijdige data worden veranderd in bewijs voor de theorie!
Het verlies van informatie (vleugels in dit geval) is geen evolutie (die nieuwe informatie vereist).^[7]

Het weer aanschakelen van bestaande informatie (zelfs als dit heeft plaatsgevonden) verklaard niet waar deze instructies voor het aanmaken van vleugels dan in de eerste plaats vandaan kwam.