Dansende dino’s?

Dansende Dino’s?
Door Michael J. Oard, 28 October 2008, CMI.
vertaling FZ, MIG

 

Versteende pootafdrukken wijzen op serieuzere oorzaak

foto: Roger Seiler, <www.unews.utah.edu>

Geoloog Winston Seiler van de Universiteit van Utah loopt langs de honderden pootafdrukken van dinosauriërs.

Geoloog Winston Seiler van de Universiteit van Utah loopt langs de honderden pootafdrukken van dinosauriërs.

Geologen van de Universiteit van Utah kondigde onlangs een opmerkelijke vondst aan van een groep pootafdrukken van dinosauriërs op de grens tussen de Amerikaanse staten Arizona en Utah (figuur ). [1] Zij beschreven hun vondst als ‘een dinosaurusdansvloer’ en zeiden dat het 190 miljoen jaar oud was en zich bevond naast een oase in een zandwoestijn.

Sporen van dinosauriërs in afzettingsgesteenten zijn niet langer ongebruikelijk. Ze worden aangetroffen over de hele wereld,[2] maar in het bijzonder in de Rocky Mountains en High planes in het westelijke deel van de Verenigde Staten. Er zijn nu miljoenen sporen bekend, waarvan sommige grote gebieden bestrijken met een reusachtige hoeveelheid sporen. In sommige gevallen zijn er zoveel sporen, dat de sedimentlagen flink vermengd zijn. Men spreekt wel van ‘dinoturbaties’.[red.1]

Cirkelvormige afdrukken geïnterpreteerd als dinosauriërsporen

Van tijd tot tijd blijkt een nieuwe vondst wat ongebruikelijke eigenschappen te hebben. Deze nieuwe dinosporen-vindplaats, eigenlijk een nieuwe interpretatie van een oude vindplaats, toont een paar ongebruikelijke eigenschappen. De op rotsgaten lijkende afdrukken in het Navajozandsteen werden voorheen als verweringskuilen geïnterpreteerd. Nu geloofd men dat deze ronde afdrukken door dinosauriërs werden gemaakt.[3] De afdrukken bevinden zich binnen het Navajozandsteen van het Paria Plateau bij de grens van Utah/Arizona in de VS.

“Waarom leiden praktisch alle sporen in dezelfde richting? Normalitair drentelen dieren rondom een drinkplaats en maken daarbij sporen in meerdere richtingen.

De afdrukken, variërend in grootte van 3 tot 50 centimeter, lijken op eenvoudige gaten in de grond. De eigenschappen leiden echter gemakkelijk naar de verklaring dat ze gevormd zouden zijn door lopende gewervelde dieren, dinosauriërs zo word verondersteld. Zo zijn er bijvoorbeeld klauw- en teenafdrukken met zeldzame sporen van een slepende staart (er zijn wereldwijd maar een paar sporen van een slepende staart bekend). Eén van het meest sprekende waarnemingen is dat de sporen een rechte lijn vormen. Praktisch allemaal in een west–zuidwestelijke richting. De gaten zijn van de juiste grootte en geconcentreerd in één vlakke afzettingslaag met ongeveer 12 afdrukken per vierkante meter. Alles bij elkaar zijn er waarschijnlijk een paar duizend afdrukken. Vanwege het aantal sporen verwezen de auteurs naar dit oppervlak als ‘dinosauriërdansvloer’. De dinosauriërs zouden daarom ’dansende dinosauriërs’ zijn, een duidelijk geval van een rijke verbeelding gezien het rechte spoorpatroon. Het lijkt er echter sterk op dat de afdrukken gemodificeerde dinosaurërsporen zijn, hoewel één anonieme beoordeling van het Palaios document meent dat de gaten het gevolg zijn van erosie.[1]

Interessante dinosauriëreigenschappen

Naast de sterke voorkeursrichting en de zeldzame staartsporen, zijn er nog enkele andere eigenschappen vermeldenswaardig. Er wordt beweerd dat er vier dinosauriërtypen aanwezig waren inclusief carnivoren en herbivoren. Het interessante is dat zulke vijanden op hoogstwaarschijnlijk hetzelfde tijdstip dezelfde route namen. Verder worden de kleine sporen als babysporen geïnterpreteerd. Als de kleine afdrukken werkelijk sporen zijn is dit een zeer ongebruikelijke ontdekking. Babysporen zijn namelijk zeer zeldzaam.

Ook de tegenstrijdige interpretatie van de auteur is interessant. De sporen bevinden zich in het Navajozandsteen dat wordt geïnterpreteerd als woestijnzand dat zich tot rots verhardde. Dus nemen ze aan dat er een oase of een poel moet zijn geweest. Als dit het geval was, waarom leiden dan alle sporen in praktisch dezelfde richting? Normalitair drentelen dieren rondom een drinkplaats en maken daarbij sporen in meerdere richtingen.

Wat doen de dinosauriërs in een monsterlijke woestijn?

foto: Michael J. Oard

Uitzicht vanaf de top van Angels Landing: Navajozandsteen oprijzend tot 600 m hoogte boven de Kayenta Formatie in Zion National Park, Utah, VS.

Figuur 2. Uitzicht vanaf de top van Angels Landing: Navajozandsteen oprijzend tot 600 m hoogte boven de Kayenta Formatie in Zion National Park, Utah, VS.

De meest tegenstrijdige eigenschap is dat de sporen worden aangetroffen in wat verondersteld wordt een monsterlijke woestijn te zijn geweest. Het Navajozandsteen en zijn gelijkwaardige afzettingen omvatten een gebied groter dan 265.000 km2 en is mogelijk vóór de erosie twee keer zo groot geweest. Het Navajozandsteen heeft in Zuid-centraal Utah een dikte tot wel circa 600 m (figuur 2). Dat maakt deze woestijn groter dan de Sahara! Wat doen dinosauriërs in zo’n reusachtige woestijn, zelfs bij een oase? Woestijnoasen zijn gewoonlijk klein en konden dinosauriërs in dergelijke grote aantallen nauwelijks in leven houden.

Daarnaast zijn er 60 andere vindplaatsen van sporen in het Navajozandsteen, meestal van vleesetende dinosauriërs. Vanuit een uniformitaristisch standpunt is het minstens zo mysterieus dat er nauwelijks beenderen worden gevonden in het Navajozandsteen. [4] Men zou denken dat er met zandverschuivingen, gemakkelijk een reusachtig aantal dinosauriërs bedolven kon worden, wat de eerste stap in fossielvorming is.

Het Navajozandsteen is geen woestijnafzetting

Alleen al de duizenden zo niet miljoenen dinosauriërsporen in het Navajozandsteen zouden voor de uniformitaristische wetenschappers genoeg aanwijzing moeten zijn dat dit zandsteen niet uit een woestijnmilieu afkomstig is. Net zoals we zien in het Coconinozandsteen in de Grand Canyon, [5] zijn ook hier tal van duidelijke kenmerken die sterk duiden op een afzetting door water.

Ten eerste is het zandsteen vlak of nagenoeg vlak op zowel het onderste als bovenste contactvlak. Hoeveel woestijnzanden hebben zulke eigenschappen? [6] Bovendien is de bovengelegen Carmel Formatie een maritieme formatie, [7] die de bovenkant van het Jurazandsteen afgeschuurd zou moet hebben (evenals de dunne woestijn formatie; Temple Cap), maar ook dit contactoppervlak is zeer vlak.

foto: Michael J. Oard

Uitzicht vanaf de top van Angels Landing: Navajozandsteen oprijzend tot 600 m hoogte boven de Kayenta Formatie in Zion National Park, Utah, VS.

Figuur 3. Navajozandsteen met kruisende afzettingslagen en meervoudig afgekapte nivelleringsvlakken in de directe omgeving van Checkerboard Mesa, Zion National park, VS.

Ten tweede, binnen het dikke Navajozandsteen, worden de kruisende afzettingslagen afgekapt door nivelleringsvlakken die soms kilometers lang zijn. Tientallen van deze nivelleringsvlakken kunnen worden waargenomen in hoge vertikaal blootgelegde delen van het Navajozandsteen (figuur 3). Welk woestijnproces snijdt op deze wijze zandduinen af? Hoewel uniformitaristische wetenschappers geprobeerd hebben om dergelijke abnormale eigenschappen te verklaren, toont het gebrek aan gelijkende moderne analogieën aan, dat zij zich vastgrijpen aan een strohalm.

Ten derde, de zandkorrels die mooi rond en mat zijn en die worden gebruikt ter ondersteuning van de woestijninterpretatie, laten zien dat het gematteerde oppervlak niet door winderosie ontstond. Opnames gemaakt met een elektronenmicroscoop tonen aan dat het gematteerde ruwe oppervlak in feite geëtst is.[8] Met andere woorden, de korrels zijn mat geworden op chemische weg wijze. Waarschijnlijk na afzetting door water dat zich onder druk door de ruimten tussen de korrels beweegt.

Ten vierde, komt de transportrichting van het zand overeen met het algemene transport van praktisch al het vermeende eolische zandsteen [red.2]op het Colorado Plateau.[9] De richting van noord naar het noordwesten. Een ander probleem is dat de transportrichting honderden zoniet duizenden kilometers gehandhaafd moet zijn geweest, aangezien er geen bron is voor het zand in de onmiddellijke nabijheid ten noorden van het Colorado Plateau. Een dergelijk consistentie in de richtingen over periodes van de veronderstelde 100 miljoen jaar zijn niet echt steekhoudend. Waarom zou er tijdens die gehele periode geen belangrijke windrichtingverandering geweest zijn, bijvoorbeeld uit het zuiden, en enkele duinen met een andere richting afgezet hebben?

Wat is er werkelijk gebeurd?

Deze ongebruikelijke dinosauriërsporen en hun sterke voorkeursrichting zijn veel eerder bewijs voor de ‘kort blootgestelde zondvloed sediment hypothese’.[10-12] Sporen en ook bv dinosauriëreieren werden achtergelaten door dinosauriërs tijdens de zondvloed toen het waterniveau steeg, terwijl zij nog in leven waren. Uiteindeljk zullen ze uiterlijk op dag 150 van de zondvloed zijn omgekomen, toen de aarde volledig bedekt werd door water en elk levend landschepsel omkwam (Genesis 7:20-24).

Gebaseerd op de vele ongebruikelijke eigenschappen van dinosauriërsporen, eieren, en massagraven, moeten vers afgezette zondvloedsedimenten tijdens de eerste helft van de zondvloed korte tijd blootgelegd zijn geweest terwijl het waterniveau steeg. Een dergelijke blootlegging kan gemakkelijk ontstaan na zware sedimentatie en een kortstondige ‘zeeniveau’ daling (en er zijn minstens vier mechanismen die dit konden veroorzaken). De dinosauriërs die landden op dit ‘droge’, zullen sporen hebben gemaakt en eieren hebben gelegd. Hun massale dood zal grote afzettingen met beenderen hebben veroorzaakt, zoals die in andere delen van het fossiele verslag aangetroffen worden. Begraafplaatsen die soms duizenden dinosauriëroverblijfselen bevatten.


Meer informatie over sporen van dinosauriërs en hun connectie met de zondvloed in de artikelen:

 

Referenties en aantekeningen

[1] University of Utah, ‘A dinosaur dance floor’: numerous tracks at Jurassic oasis on Arizona-Utah border. http://www.physorg.com/news143692605.html, October 20, 2008.
[2] Oard, M. J., The extinction of the dinosaurs, Journal of Creation 11(2):137–154, 1997.
[3] Seiler, W.M. and Chan, M.A., A wet interdune dinosaur trampled surface in the Jurassic Navajo Sandstone, Coyote Buttes, Arizona: rare preservation of multiple track types and tail traces, Palaios 23:700–710, 2008.
[4] Het uniformitaristisch denken veronderstelt dat het verleden verklaard kan worden met het soort geologische milieu’s dat wij vandaag op aarde aantreffen (zoals woestijnen, rivieren, en vulkanen, en huidige processen zoals langzame sedimentatie en erosie) en dat dit meer dan miljoenen jaren voortduurt, en ontkent dat de wereldwijde zondvloed die in de Bijbel wordt beschreven ooit voorkwam.
[5] Austin, S.A., Grand Canyon: Monument to Catastrophe, Institute for Creation Research, Santee, CA, pp. 21–56, 75, 1994.
[6] Hamilton, W.L., The Sculpturing of Zion: guide to the Geology of Zion National Park, Zion Natural History Association, Springdale, UT, 1992.
[7] Hamilton, ref. 6, p. 86.
[8] Hamilton, ref. 6, p. 83.
[9] Baars, D.L., The Colorado Plateau: A Geologic History, University of New Mexico Press, Albuquerque, New Mexico, 2000.
[10] Oard, M.J., Polar dinosaurs and the Genesis Flood. Creation Research Society Quarterly 32:47–56, 1995.
[11] Oard, ref. 2, pp. 144–147.
[12] Oard, M.J., Dinosaur tracks, eggs, and bonebeds; in: Oard, M.J. and Reed J.K.(eds), Rock Solid Answers: Responses to Popular Objections to Biblical Geology, Master Books, Green Forest, AR, 2009 (in press).
[red.1] Turbaties zijn verstoringen, een geologische term om vermenging van grondlagen te beschrijven.
[red.2] Een eolisch proces is een geologisch proces waarbij een landvorm wordt gevormd door de werking van de wind.

 

Originele Engelse tekst op: http://creationontheweb.com/content/view/6123/