Het zoekgeraakte eskader

Het zoekgeraakte eskader
Dr Don Batten in Creation 23 (4), 52-55, 2001.
vertaling FZ, Werkgroep In Genesis

Vanuit een geheime Amerikaanse luchtmachtbasis in Groenland stegen er vroeg in de morgen zes P-38 gevechtsvliegtuigen en twee kolossale B-17 bommenwerpers op. Het was 15 Juli 1942 en ze waren op weg naar een Brits vliegveld, waar ze mee zouden helpen in de strijd tegen Hitler.

Via een oostelijke koers vlogen ze over de poolkap waar ze in een hevige sneeuwstorm belandden. Terwijl ze daar blind vlogen, hoorde ze dat de eerste geplande tussenstopplaats in IJsland voor het bijtanken van brandstof ondergesneeuwd en onbereikbaar was. Ze hadden geen andere keus dan terug te keren naar de thuisbasis. Terwijl ze met nagenoeg lege brandstoftanks de thuisbasis naderden, bemerkten ze dat ook dit vliegveld ontoegankelijk was.

Noodlanding

Ze realiseerde zich, dat hun enige kans nu een noodlanding zou zijn op de ijsvlaktes aan de oostzijde van de Groenlandse kust. Ten einde raad zochten ze, totdat er uiteindelijk een breuk in het wolkendek zichtbaar was, en de landing kon worden ingezet.

Het neuswiel van het eerste toestel raakte bij de landing een bergspleet, waardoor het over de kop sloeg. Gelukkiger werd de landing van het ‘8 ton wegende P-38 toestel’ gedempt door de sneeuw en hadden de piloten slechts lichte verwondingen.

De rest van het eskader besloot daarop een buiklanding te maken. (met ingetrokken wielen.) Hun toestellen raakten slechts licht beschadigd. Ongeveer 9 dagen later werd de gehele bemanning met behulp van sledehonden gered. De toestellen werden echter achtergelaten in de toestand waarin ze tot stilstand waren gebracht. [1]

Zoektocht

In de daar opvolgende jaren werd er nauwelijks aandacht besteed aan dit zoekgeraakte eskader van 1942. Het was pas in 1980, dat er voor het eerst werd overwogen om de toestellen te redden.
Patrick Epps, een vliegtuighandelaar in de VS, vertelde zijn vriend Richard Taylor dat de toestellen waarschijnlijk in ‘bijna nieuw staat’ zouden verkeren. We hoeven alleen de sneeuw van de vleugels te schuiven, de brandstoftanks te vullen, de toestellen op hun wielen te zetten en opstijgen maar…

Het kostte beide mannen echter veel geld en jaren werk voordat alleen al de omvang van de operatie duidelijk werd. Verschillende mislukte expedities gingen hieraan vooraf. Dankzij een geavanceerd radarsysteem en de hulp van een IJslandse geofysicus, waren ze in 1988 eindelijk in staat om de 8 grote silhouetten onder het ijs te lokaliseren.

Verbazingwekkende diepte

Terwijl een kleine door stoom aangedreven peilstift langzaam een gat in het ijs smolt, was het expeditieteam met stomheid geslagen toen er voortdurend meer verlengkabels aangebracht moesten worden. Uiteindelijk zo’n 75 meter, voordat het eerste vliegtuig werd bereikt!

Niemand van hen had kunnen bedenken, dat de vliegtuigen veel meer dan een dun laagje sneeuw en ijs van het oppervlak verwijderd waren. Hier was ook geen reden voor, want de algemeen aangenomen opvatting is dat de aangroei van poolijs zeer langzaam gaat, duizenden jaren voor een paar meter ijs.

Het is zelfs zo, dat de ijsboringen van Groenland worden gebruikt voor datering. De opeengestapelde ijslaagjes bevatten verschillende isotoop-ratio’s en men gelooft dat deze lagen over perioden van velen duizenden jaren zijn opgebouwd. [2] (Ongeveer vergelijkbaar met de jaarringen van een boom.)

Media berichtgevingen over dit soort projecten leveren een bijdrage aan een soort conditionering waardoor veel mensen ‘bijna instinctief’ gaan denken in termen van miljoenen jaren. Soortgelijke lange tijdsperiodes worden in verband gebracht met de groei van koraalriffen, vorming van stalactieten enz. dit ondanks de vele voorbeelden die aantonen dat er geen lange tijdsperiodes voor nodig zijn.[3],[4],[5]

Epps en Taylor realiseerden zich, dat het onmogelijk was om de toestellen uit te blazen of te graven, uit deze verbazingwekkende ijsdiepte die zich in de afgelopen 50 jaar had gevormd.

Nieuwe teleurstelling

In 1990 probeerden ze het echter opnieuw met behulp van een machine genaamd ‘super-gopher’. Dit speciaal voor dit doel vervaardigde apparaat is 1,5 meter hoog en omwonden met een koperen spiraal waardoor heet water wordt gepompt. Hiermee waren ze in staat om een opening van 120 cm doorsnede te smelten met een snelheid van ongeveer 60 cm per uur.

Nadat dit apparaat tot stilstand kwam op één van de B-17 vleugels, liet één van de teamleden zich in het gat zakken en maakte met behulp van heet water een holte rond het toestel. De teleurstelling was echter enorm toen bleek dat het grote toestel verwrongen en onherstelbaar zwaar beschadigd was. Een verdere berging bleek niet haalbaar.

Succesvolle berging

Teleurgesteld keerde het duo huiswaarts, echter een maand later realiseerde ze zich, dat de P-38-ers een veel grotere kans hadden om het gewicht van het ijs te weerstaan vanwege de meer solide constructie. Gesteund door nieuwe financiering keerde ze in mei 1992 terug voor het precisieklusje. De verwachtingen werden waargemaakt want de P-38ers schenen inderdaad in uitmuntende conditie te verkeren.

Nadat er met de gopher, nog vier 4 extra gaten werden gemaakt, konden na vele weken van intense arbeid, de vleugels en romp naar boven worden gehaald. De afzonderlijke delen werden met een helikopter naar de haven van Groenland gevlogen en vandaar met een vrachtschip naar de VS vervoerd voor de uiteindelijke restoratie.

De restoratie bleek moeilijker dan verwacht, omdat vanwege de druk van het ijs het toestel toch meer schade had opgelopen dan de visuele inspectie deed vermoeden. Na restoratie zal het toestel voor ongeveer 80% uit originele onderdelen zijn opgebouwd.

Een andere wetenswaardigheid is het feit dat de vliegtuigen onder het ijs in ‘exact hetzelfde patroon’ werden aangetroffen als waarin ze destijds waren geland. Ze waren echter bijna 5 kilometer verschoven ten opzichte van de oorspronkelijke landingsplaats! (glaciale stroming).

IJsopbouw – hoe snel gaan dit soort processen?

Evolutionisten en overigen die een geschiedenis van miljarden jaren aan de aarde toekennen, beweren vaak dat het heden de sleutel is om het verleden te begrijpen.
Wanneer we ‘dit principe’ toepassen op de 3000 meter lange ijsstaaf (bovengebracht met het European Greenland Ice-core Project in Groenland, 1990-1992) dan komen we slechts aan een ijsopbouwperiode van 2000 jaar.

We houden daarbij natuurlijk rekening met de compressie voor de dieper gelegen lagen. (welke ook in belangrijke mate gevormd zijn door de nasleep van de wereldwijde vloed, namelijk veel meer neerslag, waaronder sneeuw en dit gedurende een aantal eeuwen. [6]) Er is dus met die ca. 4000 jaar na de dagen van Noach, voldoende tijd beschikbaar voor de opbouw van dat ijs. Zelfs onder huidige omstandigheden zonder catastrofes.

Zoals gewoonlijk, zijn het niet de feiten die de Bijbelse beschrijving van een recente schepping tegenspreken, maar de vooringenomenheid in onze cultuur. We worden zo dikwijls geconfronteerd met de miljoenen jaren mantra, dat we onbewust veronderstellen, dat dit soort processen veel tijd nodig hebben.

Dit zou een verklaring kunnen zijn, waarom velen verbaast zijn te horen over feiten zoals:
De vorming van 180 meter gelaagd sedimentgesteente, dat zich in een paar maanden heeft opgebouwd na de uitbarsting van Mount St. Helens op 18 mei 1980 in Washington DC. [7]
Of een echt kostbare opaal gevormd in een paar maanden. [8]
Of steenkool in een paar maanden tijd gevormd, simpelweg door het verhitten van hout [9]
Maar ook over gevonden voorwerpen op de Zuidpool zoals de vlag, tent en slee achtergelaten door de ontdekkingsreiziger Amundsen in 1911, nu 12 meter begraven onder het ijs [10] of dit zoekgeraakte eskader diep begraven onder het ijs.

We zouden echter niet verbaasd moeten zijn wanneer de feiten aantonen dat deze processen veel sneller gaan dan men verwacht binnen het ‘oude aarde’-paradigma (het heersende geloofssysteem), want:

Uw woord is volkomen betrouwbaar, elk van uw voorschriften rechtvaardig en eeuwig.
Psalm 119:160 (NBV).



Referenties en aantekeningen

[1] De meeste informatie van dit artikel is ontleend aan ‘The Lost Squadron’ Life magazine 15(14):60–68, december 1992 en ‘Search for a Fork-Tailed Devil’ Compressed Air Magazine, pp. 30–36, maart 1996.
[2] Meerdere prominente christelijke aanhangers van een ‘oude aarde’ hebben de bijbelse beschrijving van een recente schepping onder vuur genomen op basis van de gegevens van ijsboringen. Echter het werk van creationistische wetenschappers zoals Dr.Larry Vardiman van het ICR (Institute for Creation Research) heeft aangetoond dat de aannames lang niet waterdicht zijn, en dat de resultaten van de ijsboringen net zo goed geïnterpreteerd kunnen worden binnen het kader van een recente schepping.
[3] Creation 14(1):15, 1992.
[4] Creation 16(3):15, 1994.
[5] Creation 16(1):15, 1994.
[6] Creation 19(1):42–43, 1997. The GRIP ice-core (Om precies te zijn, 3028.8-m-lang) geciteerd uit W. Dansgaardet al., Nature 364(6343):218–220, 15 juli 1993.
[7] Mount St Helens: Explosive evidence for catastrophe in Earth’s history, DR Steve Austin, Ph.D., CSF video’s (Geproduceerd door het ICR).
[8] Creation 17(1)14–17, 1995.
[9] R. Hayatsu et al., Organic Geochemistry 6:463–471, 1984. Wetenschappers verbonden aan het Argonne National Laboratories in de VS, combineerden hout, water en zure klei, en brachten dit samen in een afgesloten container (zonder zuurstof en zonder toegevoegde druk) In die container werd de combinatie gedurende 2-8 maanden verhit tot 150 graad Celsius. Tijdens één van die langere verhitting sessies ontstond er materiaal waarvan het infrarood spectra overeen kwam met hoogwaardige steenkool.
[10] Salt Lake Tribune, 19 maart , 1995 p. A12.

Originele Engelse tekst op: http://www.answersingenesis.org/creation/v19/i3/squadron.asp