Evolutie revolutie

Onderzoek naar wandelende takken doet het geloof van evolutionisten wankelen

Als gelovig student aan de universiteit heeft het gebrek aan bewijs voor evolutie van vliegende insecten sterk bijgedragen aan mijn verwerping van de evolutietheorie in het voordeel van het scheppingsverhaal. Daarom was ik recentelijk temeer geïntrigeerd door het lezen van een publicatie over een recent onderzoek dat evolutionisten dwingt tot het “herschrijven van de regels” voor evolutie.

Het wijdverspreide en geaccepteerd principe van evolutie is dat het niet de bedoeling is dat dit in omgekeerde richting plaatsvindt. Evolutionisten geloven dat het zeer onwaarschijnlijk is dat complexe genetische instructies, eenmaal gecodeerd in het DNA (door natuurlijke selectie of willekeurige mutatie [1] ), weer ongedaan worden gemaakt [2] en zelf nog onwaarschijnlijker worden herwonnen in een later stadium.
Het onlangs verschenen rapport over wandelende takken in het prestigieuze blad Nature, dwingt de evolutionisten echter om hun fundamentele geloof te herzien.[3]

Wandelende takken tonen een grote variatie in verschijningsvorm; sommigen hebben bijvoorbeeld vleugels en anderen niet. Conventioneel word aangenomen (door evolutionisten) dat meerdere groepen gevleugelde wandelende takken ontstaan zijn vanuit een gevleugeld oertype en dat later, velen van deze zijn geëvolueerd tot vleugelloos.[4]
Uit DNA studie op 59 soorten wandelende takken komt een groep wetenschappers tot een heel andere conclusie: vleugels zijn verloren in een “primitieve” voorouder van de wandelende takken, weer terug gekomen in vier onafhankelijke gevallen en weer verloren gegaan in twee of meer voorvallen!
Dit betekent dus dat deze extreem complexe structuur die we vleugels noemen (en niet te vergeten de bijbehorende spieren, pezen, gewrichtbanden en zenuw systemen) zou zijn geëvolueerd, gede-evolueerd, en weer meerdere keren zijn gere-evolueerd.
Bovendien zouden deze ‘ups en downs’ in de evolutie van vliegende insecten meer dan 300 miljoen jaren beslaan, met periodes van 100 miljoen jaar vleugelloosheid. Geen wonder dat deze re-evolutie in de het evolutionistisch denken wordt beschouwd als een revolutie.[5]

Genetische informatie voor vleugels die geen doel meer dienen moeten verloren gaan of degenereren tengevolge van mutaties.[6] Zich dit gewaar zijnde, speculeren de auteurs erop dat de instructie voor de vleugels op een of andere manier waren gekoppeld aan die voor de poten, zodat ze konden worden uit en later weer aangezet.
In het nauw gedrukt door hun rotsvaste geloof in de evolutietheorie falen de auteurs erin om zichzelf af te vragen of deze niet-functionerende genen echt zo lang hebben kunnen blijven bestaan.

Wandelende tak, Zuid-Afrika, Foto M.Koster Dit bewijst maar weer eens hoe kneedbaar de evolutie theorie werkelijk is, tegenstrijdige data worden veranderd in bewijs voor de theorie!
Het verlies van informatie (vleugels in dit geval) is geen evolutie (die nieuwe informatie vereist).[7]

Het weer aanschakelen van bestaande informatie (zelfs als dit heeft plaatsgevonden) verklaard niet waar deze instructies voor het aanmaken van vleugels dan in de eerste plaats vandaan kwam.

Dit artikel verscheen eerder in Creation Magazine 25(3):31 van juni 2003 en is hier online in het Engels te lezen.

 


Referenties en aantekeningen

[1] Mutaties zijn zeldzame genetische vergissingen die op kunnen treden wanneer cellen zich delen of DNA is beschadigd door iets schadelijks in de omgeving zoals bv straling of giftige chemicaliën.

[2] Dit principe werd het eerst geformuleerd door de Belgische bioloog Louis Dollo en wordt genoemd ‘Dollo’s Law’. Zie: Dollo’s Principle: Irreversability [sic] of evolution, in Milner, R. (Ed.), The encyclopedia of evolution, Facts on File, Oxford, p. 143, 1990.

[3] Whiting, M.F., Bradler, S. and Maxwell, T., Loss and recovery of wings in stick insects, Nature 421: 264–267, 2003.

[4] Ongeveer 60 % van de levende soorten van wandelende taken zijn vleugelloos.

[5] Eén uitlegger citeert de hoofd auteur van het Nature artikel als volgt: ‘Ik herinner mij dat ik in het gezelschap van een aantal entomologen [insectkundigen] hen hoorde zeggen “onmogelijk, onmogelijk, onmogelijk”….”[maar] re-evolutie is schijnbaar meer gebruikelijk dan we dachten.”
Zie Jones, N., Stick insect forces evolutionary rethink, www.newscientist.com/news/print.jsp?id=ns99993269, 16 January 2003.

[6] Omdat er geen selecties plaatsvinden die tegenstrijdig zijn met de mutaties in de genen (voor vleugels), dan zouden deze mutaties accumuleren in de genen zo dat ze uiteindelijk volledig vervormd en verward zouden zijn. Niet meer in staat om te specificeren hoe een vleugel te maken. Met de aangenomen periodes van 100 miljoen jaar, zou dat onvermijdelijk zijn.

[7] AiG heeft dit meerdere malen aangetoond, zie bijvoorbeeld: Wieland, C., Kever miskleun, Creation 19(3):30, 1997; Wieland C., Muddy waters, Creation 23(3):26–29, 2001. Zie ook de fascinerende video: From a Frog to a Prince.