Versteend meel

Versteend meel
door Tas Walker in Creation 23(1).
vertaling HT, Werkgroep In Genesis

Verstening vereist geen miljoenen jaren

De gezichten van toeristen die de langgerekte rotsen bij het Eureka Spring Gardens in Arkansas, VS, nader bestuderen vertonen een eigenaardige glimlach.

De grijze gladde stenen hebben een afdruk van een weefsel zoals die van een linnen of jute zak. Ze lijken opmerkelijk veel op een zak meel! De bodem van een van de zakken is langgerekt en smal en toont een naai patroon. De top is bij elkaar getrokken, met versteende rimpels alsof het ooit met een touw was dichtgeknoopt.

Hoewel ze op zakken meel lijken, zijn ze zwaar en moeilijk te tillen. De zwaarste weegt 38 kg. Dat is ongeveer 3 keer zo zwaar als een zak meel van dezelfde grootte.

De zakken voelen ook anders aan. Een zak meel is normaliter zacht en vervormd bij het optillen. Deze zakken zijn zo hard als steen. Ze maken een scherp hard geluid als je er tegen slaat en je ze zouden je knokkels breken als je er tegen stompt.

versteend meel

Het bordje geeft het verhaal:
’Over het algemeen wordt geloofd dat verstening een proces is van miljoenen jaren.. Dit is onjuist!
Onder ideale omstandigheden kan verstening in minder dan 3 weken plaatsvinden. U kijkt naar een deel van versteende zakken meel van de Blue Spring meelfabriek. (let op het naaiwerk aan de rand van de zak).’

Het kleine bordje vertelt het verhaal. ‘U kijkt naar versteende zakken meel uit de Blue Spring molen’. Hoewel deze meel niet meer rond stuift geeft het wel stof tot nadenken.

Het geheim van deze versteende zakken meel moet worden gezocht in Blue Springs. Het gaat om een rustige bron van tenminste 155 meter diep. Ongeveer 150 miljoen liter koel water komt dagelijks langzaam omhoog uit de aarde. Een zegening voor de tuinen.

Sinds 1840 wordt dit bronwater gebruikt om een grote molen aan te drijven, die tarwe en maïs maalde. De zakken met meel zijn nagenoeg zeker gemaakt in de molen en achtergelaten toen die niet meer werd gebruikt vanaf ca. 1903.

De zakken versteenden nadat ze door water uit de bron verzadigd waren. Mineralen uit de kalkstenen aardlaag losten op in het bronwater voordat het naar het aardoppervlak stroomde. Later zetten deze mineralen zich af in de met water verzadigde zakken meel, waardoor deze veranderden in hard gesteente.

Er is een klein monster afgenomen van een van de zakken en dit is geanalyseerd in het laboratorium. Bij het nemen van het monster, bleek nog eens hoe hard de zakken waren. Microscopisch onderzoek heeft aangetoond dat het meel nog steeds aanwezig is en dat alle lucht tussen de meeldeeltjes is opgevuld door kleine calciumcarbonaat kristallen [red.1]. Er was geen jute of linnen zak meer aanwezig. Die moet zijn weggerot.

Voortdurend wordt ons voorgehouden dat verstening een onvoorstelbare hoeveelheid tijd nodig heeft. Miljoenen jaren. Door deze culturele conditionering zijn mensen vaak verbaasd als ze ontdekken dat steen ook in korte tijd kan ontstaan. Dit is ook de reden waarom deze meelzakken tentoon zijn gesteld met het daarbij behorende verhaal.

‘Over het algemeen wordt geloofd dat verstening een proces is van miljoenen jaren… dit is onjuist! Onder ideale omstandigheden kan verstening in minder dan 3 weken plaatsvinden.’

Het is een feit, verstening vereist geen miljoenen jaren. Gesteentes en verstening van voorwerpen of andere zaken kunnen zeer snel uitharden onder de juiste omstandigheden. We vinden het bewijs overal om ons heen. We hoeven slechts de ogen ervoor te openen en bereid te zijn om de logische conclusies eruit te trekken.



 

[red.1] Calciumcarbonaat – CaCO3 – is een chemische verbinding bestaande uit calcium, koolstof en zuurstof. Het komt onder andere voor in de vorm van ketelsteen en bijvoorbeeld ook marmer.

Originele Engelse tekst op: http://www.creationontheweb.com/content/view/358